Sociopaat
Geplaatst door mensen op 17-01-2007
Wat is een sociopaat? Volgens het Van Dale woordenboek is een sociopaat iemand die totaal geen verantwoordelijkheidsgevoel voor anderen kent en geen contacten kan aangaan.
Het NRC gaf op 18 oktober 2000 een betere beschrijving van de sociopaat:
De sociopaat heeft een glanzende buitenkant maar is verdorven van binnen. Gladde bolster, rotte pit. Soepel pratend, complimenterend, verdekt dreigend, gespeeld teleurgesteld maar vooral heel erg charmant praat hij hij iedereen om. Iedereen wordt door hem ontwapend. Een goede sociopaat is niet alleen leuk om naar te kijken, hij is ook subversief omdat hij het sociale systeem gebruikt in plaats van ontkent.
Er bestaan mensen waarbij het voor de buitenwereld lijkt alsof ze (zelfs bovengemiddeld) sociaal zijn, terwijl ze in werkelijkheid sociopaat zijn. In DSM-IV termen gaat het hierbij globaal om het gedrag dat onder „cluster B” beschreven wordt.
Vooral de mensen met zo’n misleidend „sociaal masker” zijn de sociopaten die worden bedoeld met dit woord op deze weblog.
Sociopaten zijn moeilijker te beschijven dan de stoornissen uit clusters A en C. Soms is een cluster B type heel agressief, soms sluit zoiemand zich op. Maar meestal ziet een sociopaat er heel normaal uit en het zijn eigenlijk alleen de mensen die direct contact met de sociopaat hebben die echt problemen met deze persoon hebben.
Een psycholoog mag pas zijn diagnose van een afwijking stellen als iemand volwassen is. Veel van de afwijkingen waarop „getest” wordt om te bepalen of iemand Cluster B is, zijn namelijk eigenschappen die bij kinderen nog heel gewoon zijn. Een kind leert nog. Pas als iemand na zijn 18e jaar nog steeds sterk deze kenmerken heeft, is het niet meer normaal.
Links
- Samenvatting Derksen, J. (1997) Persoonlijkheidsstoornissen.
In: H. T. van de Molen, S. Perreijn, M. van den Hout (Eds.). Klinische Psychologie. (pp 851-888). Wolters-Noordhoff: Groningen.
(met dank aan archive.org vanwege het stoppen van stichting-flow.nl) - Andere artikelen over sociopaten op deze site
Robin zei
Sociopaten of anders gezegt iemand met een antipersoonlijke karakterstoornis, richt zijn woede uit naar de buitenwereld toe. Iemand met borderline richt zijn “woede” meer naar zichzelf toe en zou zich daardoor misschien gaan snijden of dergelijk zelfbeschadend gedrag stellen. Over het algemeen leiden meer mannen aan een antipersoonlijke stoornis en meer vrouwen aan borderline. Desondanks er wel uitzonderingen bestaan op dit laatste.
Joao zei
oplichters zijn meestal sociopaten, ze kennen hun grenzen niet en zien niet in dat zij anderen kwetsen, of er hier nu sprake is van woede, dat weet ik niet.
Een sociopaat omschrijft iemands persoonlijkheid en de persoon hoeft niet altijd woedend of boos te zijn.
Aleksa zei
I am a victim of a sociopaath, I joined this site to describe my ex-sociopaath and warn other women. My sociopaath, age 50 plus, let`s s call him GJ, suffers from mental disorder with following characteristics: inconsistent, chaotic, hysterical, impulsive, impatient, incapable /afraid of making decisions, aggressive and violent both physically and verbally, dominant, does not accept differences of opinions. Deprived of feelings towards others, narcissistic, cunning seductive, adulterous, promiscuous,conflict-prone with authorities, arrogant, highly manipulative. This sexy, good-looking, warm, sociable, sporty, charming “boy” can deceive anybody if he needs to achieve his goals. Intelligent above average, mis-uses social contacts, presents himself as a person with doctor degree, an expert in many fields and they believe him! nobody checks his documents. He lies daily, about everything, creates plots and stories, otherwise life would be boring. GJ hardly ever worked in his life but has enough money for everything. He was using his parents salaries and later pensions. But he was going to work every day, mostly meetings! He also had business trips. IF YOU MEET A MAN looking too good to be true, check everything about him. Ask to show documents, do not hesitate, do not trust. Later will be too late and it is very difficult to get rid of a sociopaath without emotional and financial harm. His target are lonely divorced women who have a house he can move in and live without any costs. I will write more….
Rogier zei
Sociopaten imiteren gevoelens en ze doen dat heel goed. De verhalen die ze vertellen zijn de verhalen die anderen beleven. Een sociopaat heeft het vaak over het belang van anderen, de kinderen, de gemeenschap, het bedrijf, de samenleving enz. Hierdoor weet hij een aantal mensen te bespelen en te overtuigen van zijn goede bedoelingen. Men kan het gedrevenheid noemen. Deze verhalen missen echter inhoud omdat ze niet overeenkomen met het echte leven en het echte aanvoelen van de sociopaat. Aan de regels die hij anderen voorhoud zal hij zich slechts houden wanneer het hem of haar goed uitkomt. De oorzaak is het onvermogen van een sociopaat om echte gevoelens te ervaren. Hij ziet het leven als iets dat gespeeld moet worden, dit en dat moet je vertellen om iets te bekomen. Een sociopaat heeft een strenge sociale omgeving nodig. Iets of iemand die grenzen kan stellen waardoor zijn leven stabiel blijft. Valt deze omgeving weg en krijgt hij macht dan loopt het goed mis. Een sociopaat wordt maar echt gevaarlijk wanneer hij minder voorzichtig en overmoedig wordt, want hij kent geen beperkingen naar anderen toe. Een jonge sociopaat komt onzeker over, maar met de jaren wordt hij steeds handiger en gevaarlijker omdat hij zich steeds beter kan voordoen en zijn verantwoordelijkheid zich beperkt tot het eigen belang. Het is belangrijk dat men zich zo snel mogelijk bewust wordt van dit gebrek aan aanvoelen, maar er bestaan weing oplossingen. Het probleem is dat een sociopaat zijn hele omgeving gaat domineren met zijn verhalen met zijn optreden. Vergeet niet dat het ontbreken van echte gevoelens hem ook in staat stelt om onverstoorbaar op te treden. Het is een lege persoonlijkheid die zich goed maatschappelijk weet in te kapselen.
pyros zei
Wat Rogier, d.d. 18-01-2008 bij 13:44, zegt klopt helemaal! Vanaf mijn pubertijd heb ik een emotioneel moeilijk/zwaar leven ‘gehad’ waarbij ik bij een muziekvereniging, waar ik lid van was, een jonge dame leerde kennen. In die tijd hebben een aantal mensen,omdat ik eenmaal anders ben dan gemiddeld, buiten de vereniging weliswaar, mij gevraagd of ik ook hoogbegaafd was, omdat ik zeer ontwikkeld overkwam. Door mijn verleden durf ik amper intieme relaties aan te gaan hoewel ik het wel graag wil. Toen ik met mijn 30-ste eindelijk mijn diploma in ontvangst kon nemen en in heel Nederland een aantal banen heb gehad begon ik me eindelijk wat gelukkiger te voelen te meer omdat ik voor mezelf en misschien ook voor een ander kan gaan zorgen. Toen ik eindelijk zover was dat ik de bovengenoemde jonge dame mee uit kon vragen merkte ik dat mijn zus zeer opvallend cynisch en op een overdreven manier complimentjes maakte om soms de gekste dingen. Ik vroeg de daarop volgende keer waarom ze me in het openbaar zo belachelijk maakte. Ze ging in een zeer onnatuurlijke manier in een pose/houding zitten als een stereotype moedertje met wel een heel erg matte gelaatsuitdrukking met gevouwen handen over haar gekruiste knieën. Haar uiterlijke vertoning verklaarde ALLES! Maar ja, ze heeft onlangs een groter huis gekocht, heeft een feestvarken van een man (= prima uithangbord voor familie, ‘vrienden’ en omgeving) en 2 kindjes. Mijn ouders weten eenmaal niet beter maar zijn warme en vooral ECHTE lieve mensen, net als mijn andere zus alleen net iets meer ontwikkeld. Maar ook zij doorziet haar eigen zus niet.
Ik weet niet tot in hoeverre het opvoedingsgif van de sociopaat op de kinderen overslaat, maar 1 van de twee kinderen heeft een zeer recalcitrant karakter wat een eventuele redding voor haar leven kan zijn…. De andere is zeer volgzaam en doet alles wat er van haar verlangt wordt, zelfs haar jongere zusje in de gaten helpen houden of ze wel genoeg toiletbezoeken maakt. Maar ja, ik zou denken dat dit een taak zou zijn voor de ouders. Dit gedrag zou eventueel een opstapje zijn naar ’spionage-activiteiten’ binnen het gezin. Ik kan me vergissen hoor…..
carly zei
mijn ogen zijn open.dit is te gek.ik heb 22 jaar een relatie gehad met een jongen die zo in elkaar zat dat ik aan alles van
mezelf begon te twijfelen.na een gesprek met iemand ben ik op deze site gekomen.ik herken alles!
tranen van verdriet maar raar genoeg ook van geluk.
nu weet ik dat het niet perse mijn falen is.
het is gewoon een persoonlijkheidsstoornis.
ademhalen en jezelf beschermen zou ik zeggen.
Jonathan zei
Weet iemand het verschil tussen een psychopaat en een sociopaat? Of is het hetzelfde? Ikzelf dacht dat psychopathie meer te maken zou hebben met een verwrongen werkelijkheidsbeeld en/of wanen en sociopatie met het ontbreken van geweten en empathie.
Steve zei
Goed om telezen wat jullie allemaal schrijven, zo zie ik ook in dat ik 5jaar samen ben geweest met een vrouw die maar 1 weg na Rome kende,altijd maar het gevoel hebben dat ik het niet goed genoeg deed alles in de weegschaal leggen,het moest gaan zoals zij het wilde na 5jaar kom je erachter in wat voor een leugenachtige wereld ze leefde,de binnenkant was verrot en de buitenkant altijd onschuldig.Zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten een spreuk die past bij een sociopaat.
J. zei
Tja, ik lees hier nu een aantal reacties en wilde daar toch even op reageren. Als ik heel eerlijk ben herken ik mezelf wel in de omschrijving van “sociopaat”.Er is jaren terug ASP vastgesteld en het beeld wat bv Rogier hier schetst van de lege persoonlijkheid die zich maatschappelijk goed weet in te kapselen is zeker op mij van toepassing. Het wil echter niet zeggen dat iedere sociopaat/ASP`er
hetzelde is,in die zin dat hij er op uit is ten koste van zn omgeving zelf overal beter van te worden.Dankzij een aardig gezond verstand kan ik voor een deel compenseren wat ik aan emotie en gevoel mis. Zo zijn er bij mij absoluut psychopatische gedachten aanwezig maar dat wil niet zeggen dat ze ook worden uitgevoerd.Fysiek ben je aanwezig en communiceer je op het eerste gezicht normaal met anderen, maar eigenlijk is het alsof je er zelf niet bent. Een leeg omhulsel inderdaad en geloof me, ik zit er niet op te wachten zo te zijn.Echt inlevingsvermogen en echte emoties zijn me vreemd, maar mn verstand laat me wel beseffen dat die dingen bestaan.Gevoelens van spijt, verdriet om een overledene etc. ken ik niet, maar verstandelijk begrijp ik absoluut dat anderen dit wel kennen.
Wat ik vooral wil zeggen is dat ook ik
kan manipuleren en bedriegen op een uiterst charmante manier en alle andere onwenselijke dingen zou kunnen doen, maar het wil niet zeggen dat het ook gebeurd.Ook al voel ik er niets bij, bij deze excuses namens alle pyscho`s en sociopaten aan diegenen die er last mee hebben gehad!
Jaap zei
Corrigeer me als ik het fout heb maar is een sociopaat niet iemand die geen gevoelens heeft maar die juist goed kan neppen dus ik zie het verband niet met dat ze woede op de buitenwereld hebben
Helena zei
hi Jaap,
Mijn ervaring gezien jouw vraag:
een sociopaat kent volgens mij geen “echte” diepere gevoelens zoals verdriet, vreugde enzv. de gevoelens die ze hebben zijn gekwetste ego gevoelens en zijn uitsluitend gericht op het zelf en missen daardoor raakvlakken met de realiteit.
In feite leven in hun eigen wereld met daarin heel schematisch alles weergeven, zo blijft het overzichtelijk voor hen, het is veelal vanuit het denken. Ze hebben veel overtuigingen en denken zwart-wit.
Voor mensen die dat niet hebben en vanuit hun gevoel leven of hun gevoelens en gedachten in balans hebben is het zeer moeilijk om te bevatten.
De woede op de buitenwereld heeft daar mee te maken omdat ze in hun ogen door de buitenwereld niet begrepen, gesteund of gewaardeerd worden.
De frustratie wanneer iemand niet meewerkt aan het in stand houden van hun facade, hun verwachtingen, of dat eerst wel deed en daarna besloot om deze de rug toe te zeggen maakt dat ze denken dat de hele wereld tegen ze is.
Tenslotte zitten ze in goed/fout, wel/niet denken, dus is er geen ruimte voor nuances. Je bent of voor of tegen hen. Wanneer het tegen is, dan ontsteken ze in woede.
Ze stoppen vaak ook heel veel energie in allerlei drama’s en buitenkant dingen die voor de maatschappij belangrijk zijn en wanneer dit op een gegeven moment doorzien wordt, dan is alles voor niets geweest, ervaren ze gevoelens van woede op hen die hen niet meer willen steunen, zien hen als verraders, terwijl zij uiteindelijk degenen zijn die de boel hebben bedonderd en gemanipuleerd. (nu ik dit zo opschrijf: was Hitler overigens geen sociopaat?)
Het is jammer dat het vaak eenlingen zijn die de dupe worden, maar die zoeken ze er ook op uit, die zijn het meest kwetsbaar.
Ben geloof ik een beetje afgedwaald, maar vind het onderwerp dermate belangrijk ook gezien mijn eigen ervaring, dat ik hoop dat anderen hier wat in herkennen en er wat aan hebben.
Groetjes,
Helena
anja zei
Ikzelf heb 13 jaar lang met een sociopaat geleefd.
Ik wist zelfs niet van het begrip.
Een feit is wel,dat die personen je laten geloven,dat jij niet goed wijs bent,dat jijzelf iets mankeerd.
Ze brengen je zodanig van de wijs,dat je serieus twijfeld aan jezelf.
Ik werd gecontroleerd,mocht niet zelf beslissen,want als ik een beslissing had,was dat niet goed genoeg,wat hij wou was interessant,niet saai en dergelijke meer.
Ik mocht niet rusten,maar hij wel,ik deed niet genoeg,maar deed veel meer dan hij,terwijl hij het slachtoffer uithield,was ik en de kinderen het slachtoffer.
Via boeken ben ik te weten gekomen wat die mensen bezielen.
Want heb nooit in mijn leven ooit zoiets meegemaakt,dus kon ik ook niet vergelijken met ervaren lessen.
Ondertussen ,na hard voor mezelf opkomen,telkens me sterk houden,ben ik toch gescheiden geraakt.
Toch ondervind ik nog,dat de controle nog niet gestopt is,al is het veel minder nu,leefbaarder.
Ik ben hulp gaan zoeken,indertijd dat ik alleen kwam te staan,want heb thuis ook nog es een zwaar hulpbehoevend kind,waar ik alleen voor zorg.
Nu kan ik weer helder denken,maar een relatie?
Mja en nee.
Twijfel zal er denk ik altijd bestaan.
Ik zie wat komt,maar zal nu wel de typische trekjes herkennen en de trukjes.
ik hoop dat deze uitleg wat ontheldering kon oproepen
groetjes anja
Joost zei
Ik wil niet in algemeenheden vervallen zoals bij astrologie, in termen van bijvoorbeeld: ‘antisociaal’, ‘zelfzuchtig’, ‘iedereen voor gek verklaren’, ‘agressief’, ‘geisoleerd’ en dergelijke.
De reden hiervoor is eenvoudig: het is maar al te gemakkelijk om iemand met deze kenmerken te verdenken van sociopathie, terwijl de kenmerken op zichzelf niets specifieks zeggen in groter verband.
Anders wordt het wanneer de metafoor ‘gladde bolster, rotte pit’ gebruikt wordt. Dit zegt iets over de context van het gedrag.
Inderdaad, sociale banden worden gebruikt voor de eigen agenda, die zeer egocentrisch getint is, en vaak een populistisch karakter kent.
Sociale banden worden door een sociopaat gebruikt o.m. op de volgende manieren:
1. het verzamelen van mensen om zich heen, maar alleen diegenen die gemakkelijk manipuleerbaar zijn.
Mogelijk zijn dit mensen die een stuk minder opleiding hebben gehad.
2. het manipuleren van de om zich heen verzamelde groep met als doel om zelf de leiderschapsrol of de centrale rol te verkrijgen.(maatschappelijke) status of ‘lieve’ dingen (zoals een eigen kind) kunnen hiervoor worden aangewendt.
Doel van dit gedrag is, om zoveel mogelijk medestanders om zich heen te verzamelen, ogenschijnlijk zonder het diepliggendere doel om iemand doelwit van een verkapte heksenjacht te maken.
3. Voor eigen probleemsituaties met een niet-manipuleerbare ander (die een gevaar voor het ego vormt) wordt vervolgens de groep gebruikt om discrediet bij deze ander te bewerkstelligen.
Dikwijls wordt een charme-offensief gebruikt, of een andere vorm van aandachttrekkerij waarbij de gebruikte woorden narcistisch van aard kunnen zijn.
4.De bovengenoemde ander, die dus een probleem vormt, dient als springplank en niet zelden ziet men ineens bij de sociopaat een competitiedrang verschijnen die die ander moet overtroeven.
Overtroeven in datgene zoals het door de sociopaat opgevat wordt, en dat behelst meestal een concurrentiestrijd in populariteit.
Er wordt een spel geintroduceerd, waarin het slachtoffer een rol speelt, maar alleen een rol volgens de inmiddels alom geaccepteerde spelregels die de sociopaat zelf bedacht heeft vanuit zijn of haar centrale leiderschapsrol.
Let wel, dat de agenda van de sociopaat dieper kan liggen dan slechts populariteit: problemen kunnen over materiele en ideologische belangen gaan, zelfs over pure afgunst of een gevoel van minderwaardigheid, en iemand die in de weg zit moet in sociaal opzicht uit de weg worden geruimd; dat is het centrale thema van het sociopathische gedrag.
5.het chanteren van ‘lastige’ personen met een verkapte dreiging die uitgaat van iemands zwakke punt. Iemands zwakke punt wordt dus uitgebuit voor eigen doeleinden, of voor de opgedrongen rol die de ander mag spelen in het georkestreerde geheel.
6. personen worden tegen elkaar uitgespeeld. Eenmaal in de leiderschapsrol ontstaat het privilege om karikaturen van een ander als realiteit te verkopen.
De besloten kring van volgers slikt dit als zoete koek, indien de lastige persoon al gediscrediteerd is.
Als laatste wil ik nog zeggen dat sociopathie alleen kan bestaan bij de gratie van onwetende derden.
Danté zei
Wat is het verschil tussen een sociopaat en een psychopaat? Als je de woorden ontleedt; socius van compagnon, psychos van geest en pathos van leed. De sociopaat leidt, en lijdt onder, de mensheid, een psychopaat leidt, en lijdt aan, zijn geestelijke gesteldheid.
Volgens mij gaan beiden hand in hand, maar het gaat hier om de sociopaat. Wat zou een 18-jarig mannetje als ik hier vanaf kunnen weten, heb ik me altijd al afgevraagd. Als ik de tekst hier zo lees, zie ik veel dingen die van mij op toepassing zijn. Vooral wat J. verteld klinkt als een beschrijving die mij voor een flink deel zou matchen.
Misschien ben ik wel het totaal pakketje van “mentaal ontwricht” zonder dat daar ook maar een reden voor is. Ik fraudeer, ik bedrieg, ik lieg, ik speel uit, ik manipuleer, en aan het einde van de dag zal je me nog horen zeggen dat ik het selectief doe, het alleen doe als het nodig is, en de schade er zo veel mogelijk mee in probeer te perken. Neemt niet weg dat ik het toch doe. Dingen als verdriet, maar ook liefde, de dood, maar ook het leven, geluk, maar ook pech, zijn allemaal vrij betekenisloze dingen voor mij. Ik heb m’n meid waar ik vreselijk veel van hou, maar als ik reëel moet zijn, wat is houden van? Ik mis haar als ze er niet is, maar ik ga er niet kapot aan als ze er niet is. Wat nou als ze dood zou zijn? Ook daar ga ik niet kapot aan. En zij is de enige die ik echt bij het begrip “liefde” of “houden van” zou kunnen plaatsen. Familie is voor mij geen familie, maar kennissen die dezelfde achternaam delen. Misschien komt er een dag dat ik me besef wat ik mis of wat ik gemist heb, maar tot op de dag van vandaag zie ik ze, denk ik aan ze, ervaar ik ze, leer ik van ze en maak ik ze mee, maar of ik hun leven “waardevoller” vind als die van een volslagen onbekende, nee, dat denk ik niet. Misschien komt dat ook omdat ik al vanaf en vrij vroege leeftijd geïnteresseerd ben door het boeddhisme, Karma en de Yin-Yang.
Ik besef me dat er een hoop dingen zijn waar ik geen invloed op heb, dus om die dingen ga ik mij ook geen zorgen maken. Dat veroorzaakt alleen maar vermoeidheid, stress en hoofdpijn. Een goede vriend van mij, helaas gegrepen door darmkanker (rust in vrede, Arben) was een geniaal man. Hij zei me “Ik plaats de wc-bril zo op de pot, dat hij niet omhoog kan staan, dan moet je wel zittend plassen, en dan hoeft mijn vrouw de wc niet steeds schoon te maken als er mannen op bezoek zijn geweest”. Op zijn begravenis kon ik geen traan laten, maar elke keer als ik naar de wc ga moet ik wel aan hem denken.
Het zijn de kleine uitersten die mij doen twijfelen of ik nou een psychopaat, een sociopaat, of gewoon sociaal heel vaardig ben. Misschien wel een combinatie van alles, misschien is mijn inzicht wel vreselijk groot. Of ik ooit als geestenziek gediagnoseerd zou kunnen worden, betwijfel ik. Mijn rechtsgevoel is te groot om andere mensen te kwetsen.
Mijn gave, zal ik het maar even dopen, gebruik ik alleen voor persoonlijk gewin, mits ik daar niets/niemand (of minimaal) mee schaadt. Uiteraard volgt dan de logische vraag “wie bepaald wanneer iets schadelijk is”, dat zal ik zelf maar moeten inschatten aan de hand van de gevolgen van mijn daden. Ik ben ook niet de beroerdste om fouten/leugens toe te geven, maar ik zie manipulatief gedrag hetzelfde als crimineel gedrag: Je bent pas een misdadiger als je gepakt wordt, anders ben je een zakenman.
Bottomline is, is dat ik meer zou kunnen manipuleren en sturen dan goed voor me is, en ik zou er zoveel mee kapot kunnen maken. Maar na zoveel ruzies die ik met mijn ouders gehad heb, heb ik geen zin meer in in die ruzies. Zij hebben mij laten zien wie ik was, want elke keer dat ik ze aankeek zag ik een deel van mij in hun, en een deel van hun waar zij zich in mij zagen. Ik voel me dan alsof ik wijzer ben dan mijn ouders, alsof ik ze vier stappen voor ben alsof het een simpel potje dammen betreft.
Waar ik nu mee zit is het volgende: Hoe kan je een “persoonlijkheidsstoornis” of een “geestenziekte” omzetten in een gift? Dingen die ik voor elkaar heb gekregen met “leugentjes om bestwil”, met het lot een duwtje in de juist richting geven, met het creëren van mijn eigen geluk zijn me allemaal goed afgegaan, en zelfs al zouden deze fictieve waarheden ontmanteld worden, dan nog zou ik mijn “slachtoffers” zo ver kunnen krijgen ze in te laten zien dat het doel de middelen allang geheiligd heeft.
Mijn vrijheid begint waar die van een ander ophoud. Maar wie houdt mij onder de duim of in de hand als ik met een hele zachte en begeleidende hand de vrijheid van anderen centimeter voor centimeter terug duw?
BEENDER zei
Alexandria zei
32 jaar was ik gehuwd met een sociopaat, nooit had ik van het woord gehoord, tot een maand of 4 geleden, toen een vriend van mij mij een mail stuurde met een opsomming van de symptomen en elk ervan kon ik aanvinken.
Het is verschrikkelijk om niet te weten, ook therapeuten, 3 in totaal, een psychiater waar ik helemaal verward bij terecht kwam hebben mij niet ingelicht. Gooi daar nog een assertiviteitscursus bovenop, met een ervaren (?) persoon waar ik heel mijn verhaal aan kwijtkon. Het schuldgevoel en de verwarring waar ik onder gebukt ging is niet te beschrijven. Ik ben nu een jaar gescheiden, maar de kinderen hebben nog steeds last van zijn gedrag.
Om maar iets te noemen: ik betrapte mijn man op een leugen, en nog geen kleintje, en plots was ik de slechte vrouw die haar man niet vertrouwde, mijn schoonzus werd iemand die er op uit was ons gezin en huwelijk te willen vernietigen, zij was zogezegd ziek van jaloezie. Als ik dan zei dat dat het punt niet was, dat het ging om de leugen die hij mij vertelde, werd daar niet op ingegaan, het was praten tegen een betonnen muur en ik begreep er niks van. Ik voelde mij alleen maar schuldiger en schuldiger, want ik bracht onze relatie en ons gezin in gevaar door mijn gedrag, daar werd mij altijd op gewezen. Dit is 1 feit van de vele duizenden in al die jaren.
Mijn gezin en mijn huwelijk was het allerbelangrijkste in mijn leven, en daar werd handig misdbruik van gemaakt, altijd.
Ik heb intussen begrepen dat er geen oplossing of medicijn is, dat het niet kan genezen worden, dat de behendigheid van deze mensen alleen maar groter wordt. Een bezoek aan een therapeut of een psychiater scherpte zijn wapens nog, want nog meer van mijn zwakke plekken, als hij ze al niet allemaal kende, kwamen aan het licht.
Ik wou alleen dat ik het eerder geweten had, het had voor mij en mijn kinderen een groot verschil gemaakt denk ik.
En dat is nu precies wat ik mij afvraag: waarom de zogenaamde profesionele helpers mij en de kinderen niet hielpen, niet konden of wilden uitleggen wat er aan de hand was. Er was misschien een heel andere uitkomst geweest als ik het geweten had en ernaar had kunnen handelen. Ik had in ieder geval mijn kinderen beter kunnen beschermen.
Mijn leven is nu stukken beter, maar de zorg om de kinderen blijft en is enorm, zij zijn het enige waardoor hij mij kan raken en hij zal het niet laten als hij de kans krijgt. Mijn oudste zoon heeft een grote afstand genomen van zijn vader, maar ik zie de pijn in zijn gezicht als hij erover praat, nu hij zelf kinderen heeft begrijpt hij het gedrag van zijn vader helemaal niet meer. De anderen zijn zowel emotioneel als financieel slachtoffer van de manipulaties van hun vader.
Ik heb direkt niks meer met mijn ex te maken, de vernederingen en scheldpartijen zijn er niet meer en dat is goed, maar via de kinderen … Ik probeer de kinderen uit te leggen dat het niet aan hun ligt, dat hij nu eenmaal zo is, dat ze er rekening mee moeten houden als hij iets doet of zegt, dat ze het niet persoonlijk moeten nemen, maar het is en blijft voor hen moeilijk te begrijpen, hij kan zo charmant en overtuigend zijn.
Ik moest bij toeval en via een vriend die wel naar mij luisterde ontdekken wat er aan de hand was, er kan maar iets verwerkt worden als de feiten gekend zijn, nu is het “waarom” ten minste uit mijn hoofd en kan ik de kinderen beter opvangen. Ik heb geen vertrouwen meer in therapeuten en psychiaters, om nog maar te zwijgen van advokaten en rechters, geen van deze mensen kon de kinderen en mij helpen, hij was ze allemaal te slim af.
Anoniem zei
DANTE:MisschMijn gave, zal ik het maar even dopen, gebruik ik alleen voor persoonlijk gewin, mits ik daar niets/niemand (of minimaal) mee schaadt
DANTE: Misschien komt dat ook omdat ik al vanaf en vrij vroege leeftijd geïnteresseerd ben door het boeddhisme, Karma en de Yin-Yang.
Boeddisme is gebasseerd op liefde , het loslaten van je ego, gericht op geven , gericht op delen.In mijn ogen is dit voorbeeld een van je vele tegenstrijdigheden in je verhaal.
—————————————————————————————-
beste Dante,
Dankje wel voor je bijdrage hier. Ik lees puur uit interesse deze site en bij de verhalen van mensen die met een sociopaat hebben geleefd ,voel ik medeleven maar ik merk echter wel dat ik niet doorvoel wat zij bedoelden.
Logisch in mijn ogen als je geen sociopaat kent. En daar was jij ( en wat zal je dit lekker vinden om te lezen of niet..lekker gijden op jezelf?) met jouw verhaal. Je bent goed van de tongriem gesneden met een ogenschijnlijk logisch opgebouwd verhaal maar waar ik al lezend steeds vaker een gevoelsalarm belletje voelde afgaan. Naarmate de zinnen vorderden kreeg ik steeds meer een “huh…wat klopt er nou niet”gevoel. En dit alleen nog maar terwijl ik je een stukje van je lees. En aan het einde van jouw verhaal snapte ik ineens veel van wat ik tot nu toe van “slachtoffer”van een sociopaat had gelezen.
Vlot gezelllig, sociaal ogend, de juiste opmerkingen; Ja deze persoon lijkt zichzelf te snappen maar is eigen fulll of shit en vooral van zichzelf.
In dusdanige mate dat er niet eens besef zou kunnen groeien en dus ontstaan in welke mate hij zij dit is. Dus waarom vragen DANTE….immers jij hebt he antwoorden al klaar.
—————————————————————————————-
Dante: Waar ik nu mee zit is het volgende: Hoe kan je een “persoonlijkheidsstoornis” of een “geestenziekte” omzetten in een gift?
—————————————————————————————-
Vraag je dit nou of vond je het wel lekker om deze vraag te typen omdat het antwoord jouw manier van leven is? Het antwoord had je al….sociaal gezien is het idd beter om er een vraag voor te zetten of niet Dante? Netjes gedaan..precies zoals het hoort…alleen …waarom vragen stelllen als je antwoord al weet en ook nog geeft?
—————————————————————————————-
Mijn vrijheid begint waar die van een ander ophoud. Maar wie houdt mij onder de duim of in de hand als ik met een hele zachte en begeleidende hand de vrijheid van anderen centimeter voor centimeter terug duw?
lekkr of niet Dante….gebruiken van de juiste termen van deze tijd (vrijheid, begeleiden) en ondertussen zeer gevaarlijk zijn…Nog maals Dante ik ben blij dat ik je niet ken. Ik voel medeleven met de mensen om je heen….ik zend je al mijn liefde…ook al valt dit in een bodemloze put.
Sterkte met je zelf.
Dirk zei
Zo kwam ik een Servische vrouw tegen die mij 3 jaar lang “gek” heeft gemaakt. Wat ik ook zei, zij wist het beter. Het ergste was dat zij een ontzettende junk was en ze trok mij in haar destructieve levenswijze mee. Ik had net een goedbetaalde vaste betrekking maar al mijn verdiensten gingen naar haar. Daarnaast fraudeerde ze ook bij de Sociale Dienst. Het eind van het liedje was dat ik haar met 15 graden vorst op straat zette. Mijn huis raakte ik in de verwarring, ik was overspannen, kwijt. Mijn baan was ik ook al kwijt. Het respect van mijn familie voor mij was en is nog steeds helemaal weg. Maar om eerlijk te zijn heb ik het van mijn familie ook nooit moeten hebben. Daar zijn er veel ook sociopaat.
Nu, 18 jaar later heb ik materieel mijn zaken weer op het spoor maar emotioneel heb ik wantrouwen gekregen om ooit weer een emotionele relatie met wie dan ook aan te gaan.
Ik kan me beter richten op de spirituele kant van het leven.
Iedereen het beste toegewenst
ilona zei
Na een relatie van 18 jaar heb ik eindelijk het antwoord op al mijn “waaroms?”. Mijn ex-vriend is een narcistische psychopaat, daarom!
Toen ik hem pas leerde kennen vond ik hem maar niets. Het was een avontuurtje van slechte sex. Niets voor mij, die kerel. Maar hij kwam terug, en terug en elke dag stond hij aan mijn deur. Hij zoog zich letterlijk aan mij vast als een zuignap en liet mij niet meer los. Voor ik het zelf goed besefte woonde ik met hem samen. Maar er waren toen al veel dingen die ik niet ‘normaal’ vond. Toen zijn vorige vriendin het had uitgemaakt heeft hij haar letterlijk gestalkt. Ze zat op haar studio met de gordijnen dicht en alle lichten uit, uit schrik voor hem. Hij was er trots op en moest er hartelijk om lachen.
Ik begon een paar raakvlakken te vinden in onze relatie. Maar van communicatie was er geen sprake. Het enige dat hij deed was mij heel de dag kusjes geven en honderd keer zeggen dat hij mij graag zag. En die liefdesbrieven, echt, gewoonweg prachtig. Maar voor de rest geen enkele emotie, ook niet op gebied van sex.
Na 10jaar kwam er onze dochter, na een jaar vol ellende door ICSI (proefbuisbaby). Geen dank u voor alle ellende die ik had moeten doorstaan, geen dank u voor de prachtige dochter, niets. Vanaf de geboorte heeft hij zich compleet afgekeerd. Hij had geen contact met mij en met onze dochter. Ons leven werd dus snel ‘ik en mijn dochter’ en hij appart. Hij deed compleet geen moeite om bij het gezin te horen. De ene vernedering, de ene negatieve opmerking na de andere volgde. Niets was er nog goed. Hij had geen zelfvertrouwen meer door mij, hij had geen leven meer door mij, hij had niet anders dan schulden door mij. Al zijn problemen werden naar mij toe geprojecteerd. Maar dit alles gebeurde sluipend. Zonder dat ik het merkte zat ik in een gevangenis. Ik kon er niet meer uit. Hij had alles in handen. Mijn loon werd direct door hem ingenomen om zijn schulden af te betalen. Als ik moest gaan winkelen moest ik geld vragen, want onze rekeningen stonden altijd in het rood. Ik heb vaak aan de dood gedacht. Maar ik kon mijn dochter niet achterlaten bij deze man. Dus ik moest alle ellende doorstaan voor haar. Ik werd emotioneel mishandeld. Ik leefde verder in een soort roes.
Totdat ik 3 jaar geleden niet meer kon bewegen, mijn spieren waren helemaal geblokkeerd. Depressie zei de arts. Na een maand begonnen mijn anti-depressiva te werken. Ik begon wat kracht te krijgen om tegen Peter in te gaan. Wat hem uiteraard niet aanstond. Ik begon terug contact te zoeken met vrienden. Want mijn leven met Peter was zéér eenzaam. Peter is heel asociaal. Het ging alsmaar beter met mij, natuurlijk door de medicatie. De pesterijen werden erger, hij voelde dat hij mij niet meer kon thuishouden. Ik begon door te hebben dat zijn leven bestond uit leugens. Hij hing voor de buitenwereld het slachtoffer uit, hij kon iedereen manipuleren. Het laatste jaar van onze relatie had hij een minnares, zijn huidige vriendin. Eerst brak hij zijn relatie met haar om zich in te zetten voor zijn gezin. We hadden die 5 maanden misschien wel de meest fantastische tijd van onze relatie. Hij deed erg zijn best. Ik ook. Elke avond als hij thuiskwam kwam hij in mijn armen liggen, elke nacht hadden we sex. We waren eindelijk een gezin. Van de ene dag op de andere koos hij toch om met zijn minnares verder te gaan. Hij liet alles vallen. Allemaal zonder enige emoties. Als ik de eerste keer huilde zei hij: wat is uw probleem? Er gaan toch elke dag koppels met kinderen uit elkaar? Toen ik hem vroeg wat zijn vriendin er van vond dat wij zo’n fantastische tijd hadden tijdens de laatste maanden antwoordde hij eerst dat zij dat ook had met haar vriend. De volgende keer zei hij dat ik die maanden verkeerd had geinterpreteerd. En de keer erop wist hij niets meer van die zogezegde maanden!
In januari 2009 zijn we samen naar de therapeut geweest. Na een aantal sessies wou ik alleen. Toen heeft onze therapeut gezegd dat Peter op en top een narcistische psychopaat is. En dat ik de keuze had. Ofwel hem terug nemen en verder leven zoals vroeger. Ofwel nooit meer contact met hem hebben. Ik heb voor het laatste gekozen. Ik gruwel als ik hem nu zie. Ik gruwel van die lege, paranoide blik in zijn ogen. Ik heb met zijn vriendin een paar keer emailcontact gehad ivm mijn dochter. De mails waren van het begin tot het einde leugens die Peter haar had wijsgemaakt. Dus zij zit er al heel snel middenin.
Peter zijn moeder en zijn zus wisten al jaren van zijn persoonlijkheidsstoornis. Ook onze huisarts had het al bij Peter zijn eerste bezoek gemerkt. Waarom hebben zij mij niet verwittigd? Hoogswaarschijnlijk had ik hen niet geloofd. Moet ik de volgende inlichten? Ik weet het niet. Als je het zelf niet hebt meegemaakt lijkt het allemaal zo onecht en overdreven. Vooral omdat dit soort mensen zo perfect kunnen liegen en manipuleren. Peter vindt zichzelf hét slachtoffer van heel de situatie. Niet zijn dochter, niet ik maar hijzelf!
Ik ben nu enorm gelukkig. Ook mijn dochter is helemaal opengebloeid. Ze wil nu eindelijk een echte papa, want die heeft ze nog nooit gehad. Haar papa is een speelpapa, zij ziet hem 1 weekend op 2. Het doet hem niets als zijn dochter dat zegt tegen hem. Geen enkel emotie of respect. Onze therapeut verwoordde het heel goed. Peter ziet het leven als een speeltuin. Hij moet voortdurend geprikkeld worden en gaat op zoek naar nieuwe dingen. Tot als hij die weer compleet heeft afgebroken. Dan laat hij de brokstukken liggen en gaat hij op zoek naar een nieuwe speeltuin. Normale mensen kunnen leven zonder prikkels. Wij maken het beste van ons leven, van ons gezin, van onze situatie. Psychopaten kunnen dat niet. Zij doen maar op, zij liegen en bedriegen iedereen. Ze sparen niemand.
Kijk naar Dutroux, kijk naar Kim De Gelder enzo. Waarom hebben zij dat gedaan? Prikkels! Prikkels die alsmaar extremer moeten zijn. Waarom? Er is geen daarom! Waarom heeft Peter alles in de steek gelaten? Volgens onze thearpeut niet voor mij, niet voor zijn huidige vriendin maar voor zijn prikkels, enkel voor zijn eigen! En wat als zijn huidige prikkel voorbij is?
Ik kan een boek schrijven over hetgeen ik heb meegemaakt.
Marten Purdy zei
Deze jongen kwam zichzelf tegen, kijkend naar Dexter VPRO ned 3 HEERLIJK! ik ben niet alleen.